แผนร้ายนายพายุ Ss2 บทที่ 9

 

"อ๊ะๆๆ"

 

สวบๆสวบ

"อ๊ะ เบาอ้ะๆ จุก"

ร่างกายหัวสั่นหัวคอนอย่างแรงราวแผ่นดินไหว ที่แก้มก้นเด้งดึ๋งทั้งสอง จุดที่โดนโจมตีกระแทกกระทั้นเริ่มแดงเผือก ผนังด้านในที่ถูกบุกรุกก็ล้มระเนระนาด ปวดจุกทางด้านซ้ายทีขวาที

สวบๆๆ ผับๆๆ

บทลงโทษอันแสนเจ็บปวดเสียวกระสันนี้ยังคงดำเนินต่อไประลอกใหญ่ คลื่นความแรงของมันเรียกได้ว่า 'มหาโหด' ลงโทษครั้งหนึ่งไม่ตายคาเตียงก็ถือว่าไว้ชีวิตแล้ว ร่างเล็กที่มือจิกเกร็งกับผ้าปูและถูกทำให้โยกคลอน ราวจะทึ้งกระชากมันออกมาจากฟูกเตียง ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จำต้องปล่อยให้ร่างกายถูกกระแทกเคลื่อนไถลไปมาบนเตียงเป็นเส้นทางรูปวงกลม เปลี่ยนมือบางทั้งสองมารั้งไว้ตรงด้านบนของเจ้าโลกตัวน้อย ค้ำไว้ดั่งกำแพงเมืองไม่ให้ซิกแพคทั้งหกก้อนกระแทกเข้ามาอย่างไร้ปราณีได้อีก

แต่เดิมทีร่างกายเขาก็ต่อต้านอะไรไม่ค่อยได้ แม้ตอนนี้ยอมเสือกใส่ไปทั่วเตียงเพื่อบรรเทาแรงกระแทก  เพียงคนตัวโตจับข้อมือน้อยๆไปยึดขึงไว้ข้างตัว ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็ดูจะสูญเปล่า

"อะๆๆ จุกอื้อ อา อึ๊ อ๊ะๆ"

ผับๆๆสวบๆๆ

ลำกายแกร่งเข้าไปด้านในลึกที่สุด สองมือหนาที่ตอกตรึงสองมือน้อยเปลี่ยนมาดึงแขนเล็กๆเข้าหาตัว ล็อคไว้ไม่ให้หนีจากนั้นก็กระหน่ำแทงเข้าสุดออกสุด เน้นเข้าลึกๆสองสามที สลับกับโจมตีจุดกระสันภายในหนึ่งที  หากครั้งไหนที่เคลื่อนไหวไม่ได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อ หรือเจ้าตัวรู้สึกว่ามันเบาไป ก็จะตอกแรงๆกว่าเดิมอีกหลายทีเป็นการชดเชย

"อ๊า! เฮือก ระ…แรงไปแล้ว อ๊า อ๊ะๆ"

ทุกครั้งที่กระแทกเข้าไปหนักๆ ร่างบางที่ปรือตาร้องไห้ก็จะอ้าปากครางเสียงดัง ดวงตาเบิกกว้าง ราวจะบอกให้รู้ว่าด้านในโดนทะลวงถึงไหนถึงไหน ปากก็กัดเม้มริมฝีปากล่างอย่างยั่วยวน หน้าตาที่เหมือนจะช็อคกึ่งพอใจ ร่างกายด้านในที่ตอดรัดเหมือนจะโปรดปราณ และวาจาที่เอ่ยปรามพร้อมกับเสียงครางกระตุ้นอารมณ์นั้น ยิ่งปลุกความดิบเถื่อนให้คนหุ่นนักกีฬาที่คิ้วขมวดเหงื่อโทรมกายอยู่นั้น จาบจ้วงต่อไปให้ถึงที่สุด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ ในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวคุ้งและเสียงลามกผสมเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่น ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม ไฟสีม่วงประจำห้องก็เปิดโหมดทำงาน Auto ร่างกายเปลือยเปล่าสองร่างกำลังฝึกขี่หมากันอยู่

"อ๊ะๆ ไม่ อ่ะ…ไม่เอา อ่ะๆ ท่าหมา"

"แฮ่กๆ เบื่อหรือ? เจ้าเด็กดื้อ"

"มะ อ้ะ ไม่ใช่ อ้ะ แขน อ๊าๆ ไม่มีแรง อ๊ะๆๆ ช้าอ๊ะช้าๆ"

ฟึ่บ

"อ๊ะๆๆ ปล่อย"

วาเรนที่โดนพลิกกลับและรวบตัวขึ้นมาในท่าลิงอุ้มแตงก็โผกอดคนตัวโตที่พาเขาลงจากเตียงตามสัญชาตญาณกลัวตก

"พี่ว่าเราไปดูดาวกันดีกว่า"

"อ๊ะ ปล่อย อ้ะ ลึก อ้ะ ลึกไป"

วาเรนถ้าไม่อยากเชื่อในความอึดของผู้ชายคนนี้ ขนาดเขาเองยังรู้สึกได้ถึงรูรักที่บวมแดง คนที่เห็นทั้งเห็นเต็มสองตากับยังทำแรงไม่มีทีท่าจะหยุด ราวกับจงใจให้เขาเดินไม่ได้ ทั้งยังตอกเข้ามารัวๆไม่มีพัก ด้านในที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นร้อนหลังอีกฝ่ายเสร็จสมปล่อยเข้ามาหลายระลอก เริ่มไหลซึมออกตามร่องตูด

‘่เสียว จุก ขนาดเดินยังจะกระแทกอีก ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง เรนเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ ถ้าเรนตกลงไปละก็…น่าดู!'

วาเรนคาดโทษในใจ จริงๆก็อยากด่าออกไป แต่แค่อ้าปากก็ทำได้เพียงครางออกมาเท่านั้น

ฟึ่บ

ฟิ้ว~

ทันทีที่เปิดประตูระเบียง ลมธรรมชาติก็พัดโกรกผ่านร่าง วาเรนนตัวสั่นระริก สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่ภายในจะบีบรัดแน่น วินาทีนี้เองที่ใบหน้าปีศาจเจ้าเล่ห์เผยรอยยิ้มร้าย 

ฟึ่บ

"อ้า พี่พา…"

สวบๆๆ

"อื้อๆๆ"

พอเห็นว่าลมเย็นๆทำให้ช่องทางเล็กๆตอดรัดแน่น ร่างสูงก็จับอีกฝ่ายวางลงพื้น หันหน้าออก สอดตัวตนกลับเข้าไป และช้อนข้อพับขาจับแขนยึดอุ้มขึ้นอีกครั้ง จนหน้าอกเล็กๆแอ่นไปด้านหน้ารับลมได้เต็มที่ ส่วนจุดเชื่อมต่อก็แนบสนิทลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

"อะๆๆ อื้อ เรนจะ อ๊ะ อ๊ะ จุก อ๊ะๆ จะออก"

"ฮึ่ม เด็กดี"

ปั่บๆๆๆ ผับๆๆ สวบๆๆ

"อ้าๆ อ๊ะๆ"

ผับๆๆ

"อ๊า!"

พรวด

ร่างกายสั่นเทิ้มกระตุกเกร็ง น้ำสีขาวครีมพุ่งเลอะกระจกขอบระเบียง กล้ามเนื้อหดเกร็งอ่อนล้า อยู่ในสภาพพร้อมจะจะหลับไหล ทว่า…

ผับๆๆ ปั่บๆๆ

"อ๊ะๆๆ"

บทลงโทษมันยังไม่จบ!

"อ๊ะๆ ขอพัก อ๊ะๆๆ เหนื่อย"

สวบๆๆ

"ไม่ได้ครับ พี่ยังไม่ปล่อยเลย"

ฝับๆๆ

"อ้ะๆ แน่น…ข้างใน อ้ะๆ"

"อยากได้แรงๆใช่ไหม"

พายุวางขาวาเรนลงดันร่างบางไปยึดขอบระเบียง จากนั้นยกขาข้างหนึ่งพาดบ่า กระแทกกระทั้นตัวตนเข้าไปลึกกว่าเดิม

"อ๊ะๆๆ เสียว"

ผับๆๆ

วาเรนพยายามบอกร่างสูงว่าเขาปลดปล่อยตั้งหลายครั้งแล้ว จนภายในช่องทางมีน้ำขาวขุ่นแน่นไปหมด แต่เพราะสื่อสารลำบาก แทนที่จะได้พักเลยได้เปลี่ยนท่าป้าบๆแทน

'อื้อ เสียวโว้ย พรุ่งนี้เดินไม่ได้แน่ๆ'

สวบๆๆ

ปั่บๆๆ

"ฮืม วาเรน"

พายุโน้มตัวลงไปดูดเม้มสร้างรอยสีกุหลาบที่แผ่นหลังเนียน เขามองช่องทางด้านหลังที่นูนบวม เต็มไปด้วยน้ำรักของเขาทะลักออกมาทุกจังหวะกระแทก ทั้งความชอบและเอ็นดู

ระหว่างที่ทำกัน

จู่ๆพายุก็นึกถึงภาพตอนที่วาเรนออดอ้อนจับมือถือแขนกับตะลุงหมอดูนั่นขึ้นมา จากนั้นก็รู้สึกหึงหวงไม่พอใจ พอคิดได้แบบนั้นก็รู้สึกว่าร่องรอยที่ทำไว้กับน้ำกามที่ส่งเข้าไปยังตัวอีกฝ่ายยังไม่มากพอ

หมับ

จ๊วบๆๆ

"อื้อๆ"

วาเรนถูกพลิกกลับไปรับจูบนัวเนียสอดแทรกลิ้นร้อน ก่อนจะพาเขาเข้ามาในห้องได้สองก้าว ร่างสูงก็ดันเขาลงไปนอนค้ำศอกกับพื้น จากนั้นถอนจูบออกไป ยกก้นขึ้นจนตัวลอยค่อยกระหน่ำบรรเลงเพลงรักรอบต่อไป

สวบๆๆๆ

"อ๊ะๆๆ เสียวอ๊ะๆๆ"

"ฮึ่ม ไม่พอ ไม่พอ" พึมพำ

"อ๊ะๆๆ"

พรวด

น้ำเชื้ออุ่นร้อนไหลเข้ามาเติมเต็มข้างใน ท้องน้อยนูนขึ้นสองสามเซนติเมตร วาเรนมองหน้าคนปลดปล่อยที่เชิดหน้าขึ้นยังกระแทกกระทั้นต่อเนื่องไม่มีสะดุดราวกับไม่ได้ปลดปล่อยออกมา

"อ๊ะๆๆๆ พี่อ๊ะๆ พี่พายุ อึก เสียว"

"อ้าๆ วาเรน"

ผับๆๆ แจ๊ะๆๆๆ

"อ้าๆๆ พอ อ๊า อ๊า พอแล้ว"

"ไม่" สวบๆ "ไม่พอ" พึมพำ

ไม่รู้ว่ามีจุดไหนในห้องนอนที่ไม่มีคราบน้ำรักทิ้งแลนด์มาร์คไว้บ้าง ก่อนสลบไปวาเรนมั่นใจว่า เขาวัดทุกตารางเมตรของห้องนอนครบถ้วนสมบูรณ์

............................

ชฎาสีรุ้ง