แผนร้ายนายพายุ SS2 บทที่ 8

"แฮ่กๆ พี่พายุใจ...แฮ่ก...ใจร้าย แฮกๆ ขี้โกง พี่พายุขี้โกงที่สุด" 

เจ้าเด็กปากแจ่วก็ยังปากแจ๋วอยู่วันยังค่ำ ทันทีที่ปากวาเรนเป็นอิสระ เจ้าตัวก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันร่างหนาที่โอบประคองเขาไปนอนแผ่บนเตียงอย่างเบามือ

ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงทิ้งตัวลงนอนหายใจถี่ ไม่สามารถควบคุมได้ ภายในเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อยเหมือนถูกพาเข้าเตาอบ 

 

พอเห็นว่าร่างสูงไม่ได้ปริปากโต้เถียงอะไร เพียงแต่ใช้สายตาเยิ้มๆมองเขา คนปากแจ๋วก็เตรียมจะแจ๋วต่ออย่างได้ใจ

 

"พี่พายุ อื้อ" เสียงเล็กๆหลุดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

ทว่า พูดไม่ทันจบริมฝีปากหนาก็เข้ามาปิดปากเขาอีกครั้ง ทุกอย่างมันเร็วมากจนไม่ทันตั้งตัว ทำได้แค่หลับตาโอนอ่อนไปตามฝ่ายตรงข้าม หัวใจก็เต้นรัว

ตึกตักๆๆ 

จุ๊บจุ๊บๆจุ๊บ

จากริมฝีปากสู่หน้าผาก ปลายจมูก แก้มซ้าย แก้มขวา ใบหูขวา และไหลลงมายังซอกคอขวา พรมจูบพร้อมทั้งสูดดมกลิ่นกายหอมๆไปพร้อมๆกัน

"ฮึม อื้อ อ้ะ อย่า อ้า ทำรอย เจ็บ อ้ะ"

แม้ปากน้อยๆจะห้ามไปครางไปแต่ก็พอจะจับใจความได้ เพียงแต่ที่เป็นปัญหาคือเจ้าคนตัวโตฟังเขาซะที่ไหนล่ะ

"เรน" พึมพำราวกับไม่รู้สึกตัว เจ้าของชื่อฟังแล้วก็หน้าขึ้นสีแดง

"อื้อ อะ อ๊ะ เจ็บ...ไม่นะ อ๊ะ"

ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ พอซอกคอขวาเต็มไปด้วยรอยดูดรอยจ้ำแดงๆแล้ว คนตัวโตก็เปลี่ยนฝั่งมาทำที่ซอกคอซ้ายอย่างกลัวว่ามันจะน้อยอกน้อยใจ

"เรนหอมไปทั้งตัวเลย รู้ไหม"

"ซีส์ อ้ะ...พี่พาอ้ะ ยุ...อ๊า เจ็บ" ขาน้อยๆเริ่มบิดเร้าๆ

 

"อื้อ"

ไม่รู้อีกฝ่ายที่เอาแต่ดูดซอกคอจนขึ้นสีอยู่ในตอนนี้ แอบปลดกางเกงเขาตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็นอนเป็นชีเปลือยกายท่อนล่างเหลือแต่กางเกงใน ปล่อยให้อีกฝ่ายเล่นสนุกแล้ว

สวบ 

"เฮือก!"สะดุ้ง "นิ้ว อ๊ะ เจ็บ อื้อ...พี่พายุ"

นิ้วเรียวดุนดันบุกเข้าช่องทางด้านหลังทั้งๆเนื้อผ้ากางเกงสีขาวตัวบางที่ดึงรั้งเข้าด้านในพร้อมกันราวกับถุงยาง ใบหน้าอันหล่อๆและดวงตาคู่คมผละออกจากกลิ่นกายหอมๆมาจ้องหน้าอีกฝ่าย ดวงตาทั้งสองประกบกัน แขนข้างหนึ่งประคองตัว โอบรอบศีรษะเขาไว้ ราวกับกำลังกอดเขาไว้หลวมๆ ต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงลมหายใจซึ่งกันและกัน

ดวงตาที่ทั้งอยากจะมองและอยากจะเมินด้วยความกระดากอายนั้นราวกับจะเผาไหม้เขาด้วยแรงปรารถนา 

 

"เด็กดี นิ้วเดียวเอง เจ็บมากไหม"

"อ๊ะ" น้ำตาคลอเบ้า "เจ็บ อื้อ พี่พายุ" ใช้เสียงอ้อนเป็นลูกแมว "ใส่เข้ามา เรน อื้อ ไม่พอ..."

เลียแก้มใสหนึ่งทีปลอบขวัญ "ไม่ได้ครับ" เพราะเห็นยัยน้องแอ่นอกแอ่นใจใส่เขา คนยิ้มเจ้าเล่ห์ก็เอาบางสิ่งที่แข็งขืนนูนทะลุกางเกงถูไถเข้ากับซอกขา 

สวบๆๆ

"อ๊ะๆ ทำไม อ๊ะๆนิ้วอ๊ะๆ เบาๆ"

คนโตยังคงทำต่อไปอย่างเสมอต้นเสมอปลาย เบาแรงอะไรนายพายุไม่รู้จัก ทั้งเลียติ่งหู ทั้งชักนิ้วไปมาราวกับชักฝีพาย เร้าคนรักอย่างเต็มที่

"มีแต่พี่คนเดียวที่มีอารมณ์ เรนน้อยยังหลับอยู่เลย" ก้มลงมองด้านล่างของอีกคน จนเจ้าตัวน้อยมองตาม ก่อนที่จะหันกลับมามองคนที่เริ่มหน้าแดงๆ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เดี๋ยวเรนจะเจ็บนะครับ"

"อื้อ อ้า ไม่อ๊ะ ไม่เอานิ้ว อื้อๆ จูบ พี่พายุจูบหน่อย"

จ๊วบๆ

 

ด้านบนปากก็ทำงาน ด้านล่างมือก็ทำงาน พายุรั้งอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วชิ้นสุดท้ายออกไปให้พ้นๆ จากนั้นก็รั้งกางเกงตัวเองลงไปถึงเข่า แล้วทาบทับพิงกายกับเจ้าตัวเล็กกลับมามัวเมากับลิ้นน้อยๆต่อ

สวบ

จังหวะเผลอมัวเมากับรสจูบของเจ้าตัวเล็ก มือน้อยๆก็รวบเจ้าแท่งที่ทั้งแข็งทั้งตรงเข้าไปในช่องทางแสนเปราะบาง 

"เฮือก อ๊า! อื้อ" อ้าปาก ตาโต

บางอย่างที่ใหญ่โตเข้ามาโดนจุดเสียวด้านใน! 

มวะ

พายุผละจูบมองหน้าคนตัวเล็กตาโต ที่จับน้องชายเขาเข้าไปไม่บอกไม่กล่าว

"เรน!"

ตั้งสติยิ้มหวานให้คนที่ทำหน้าเครียด "เห็นไหม แค่ใส่เข้ามา เรนก็แข็งแล้ว" สิ้นคำทั้งคู่ก็มองลงไปยังแท่งสีชมพูกระจิ๋วหลิวน่ารักส่วนหน้าที่ตอนนี้ชมพูตึงเปรี๊ยะ

"ให้ตายเถอะ พี่อุตส่าห์เป็นห่วง" มองเด็กน้อยที่ทำสายตาเซ็กซี่ยั่วยวนใส่เขา หน้าอกก็บิดเร้าๆกระเพื่อมขึ้นลงไปมา  "เด็กขี้ยั่ว"

"อื้อ...อื้อ...อึก..อะ อือ"เสียงเล็กๆน่าอายดังแผ่วๆ

 

พายุไม่ยอมขยับ เอาแต่เคล้นคลึง ควง บดเบียดความเป็นชายข้างในผนังอันอ่อนนุ่ม

ฉึบ

!!!

"อ้ะ" วาเรนเบิกตาโตเมื่อร่างหนาหยัดตัวขึ้นในท่าชันเข่าถอนตัวตนออกไปแล้วส่งนิ้วเรียวสองนิ้วเข้ามาแทน อีกครั้ง แล้วก็หลับตาปี๋อย่างอดทน

สวบ

"อื้อ อ่ะ ทำไม อื้อ" วาเรนมือเกร็งจิกผ้าปูแน่น

"ก็เรนบอกเลิกพี่ไม่ใช่หรือ" 

มือขวาก็ชักเข้าชักออก มือซ้ายก็พานิ้วชี้กับนิ้วกลางทั้งกดทั้งคว้านช่องทางที่บีบรัด ตอดตุบๆ และแน่นอนว่าร่างหนามองส่วนเร้นลับนั้นทุกอิริยาบถ ไม่ว่าจะถูกเขาทำให้หดเข้าหรือขยายออก 

"อ๊ะ อ๊า อ๊ะๆๆ เรนจะ...พี่พายุ...เรนจะ..."

วาเรนครางลั่นหลังจากเจ้าตัวหลับตาบิดร่างไปมาอย่างทนไม่ไหวเตรียมเสร็จสมอารมณ์หมาย ด้วยน้ำมือคนตัวโตทั้งหน้าทั้งหลังอย่างถึงอกถึงใจ 

ฉึบ สวบ

"อ๊า แฮ่กๆ" เสียงแหลมเล็กโทนหนึ่งกับเสียงหอบหายใจตามมาติดๆ หน้าอกและหน้าท้องน้อยใต้เสื้อยืดกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะถี่ๆ

วาเรนเบิกตาโพลง เมื่อคนตัวโตแกล้งละมือทั้งด้านหน้าและด้านหลัง  เปลี่ยนไปจับขาสองข้างพาดบ่า แล้วสอดตัวตนเข้ามาแทนที่

ทั้งยังไม่ยอมกระแทกกระทั้น เพียงล็อคเอว สอด กด แช่ค้าง ราวกลับไม่ยอมให้ปลดปล่อย จนวาเรนต้องเอาก้นนิ่มๆเด้งมือถูไถอย่างเสียวกระสัน

"อื้อ อื้อ พี่พายุ อย่าแกล้ง"

"รู้ไหมว่าเรนทำอะไรผิด"

เอาก้นถูไถ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยแรงปรารถนา ก่อนเอ่ยอย่างออดอ้อนเสียงห้าเสียงหก "พี่พายุ~"

ใช้เสียงดุและสายตาจริงจัง "พี่ถามว่ารู้ไหม"

ฟึ่บ

พอเห็นวาเรนไม่ตอบ พายุก็ถอนตัวตนออกมา แก่นกายแข็งขืนเสียดสี ถูไถกับท่อนล่างของอีกฝ่ายไปมา ทว่าไม่ได้รุกล้ำ เพียงปาดผ่านๆให้เจ้าตัวเล็กดิ้นเร้าๆอย่างนั้น 

"อื้อ เรนขอโทษ เรนผิดไปแล้ว"

พอได้ยินคำสำนึกผิด คนโตก็พูดเสียงอ่อนลง สายตาก็เอ็นดู แต่ท่อนล่างกับถูไถแรงขึ้น "ไหน...เด็กดื้อทำอะไรผิด"

"อื้อ เรนจะไม่พูดว่าเลิกกันอีกแล้ว"

"ดีมาก" สิ้นคำคนตัวโตก็ก้มลงไปป้อนจูบเป็นรางวัล

จุ๊บ

"อยากให้พี่ใส่เข้าไปไหม"

วาเรนพยักหน้ารัวๆ "อื้อ เข้า"

"แต่รถพี่มันฝืดซะแล้วสิ เรนคงต้องหยดน้ำมันหล่อลื่นสักหน่อย"

"อื้อ พี่พายุ อย่าแกล้ง" วาเรนสบตาร่างสูงยังไม่เข้าใจ แต่ก็งงได้ไม่นาน เพราะสายตาตรงข้ามอธิบายทุกอย่างชัดแจ๋ว

วาเรนลุกขึ้นคลานเข่าไปหาแฟนที่นั่งท่าเทพบุตรรออยู่ จากนั้นก็ก้มหน้าสอดแท่งไฟเข้าไปในโพรงปาก ละเลียดเลียจากปลายถึงโคน แม้ว่าจะอมเข้าไปได้ไม่สุด แต่ก็เรียกได้ว่าทำเต็มที่

พอใช้สกิลดูดเลียโดยรอบเรียบร้อย ก็เริ่มดูดดึงเน้นที่ส่วนปลายหลับตาผงกหัวเข้าๆออกๆอยู่หลายที 

"ฮึม เด็กดี ฮึ่ม วาเรน ฮึ่ม"

พอได้ยินเสียงพอใจทุ้มต่ำ คนได้ใจก็เร่งจังหวะเร็วขึ้น ทำไปสักพักแก่นกายก็ขยายขนาด พร้อมกันนั้นพี่พายุก็ผลักน้องวาเรนให้ออกจากน้องชาย ไปนอนราบกางขาเป็นรูปตัวเอ็มแทน จากนั้นใช้มือรูดรั้งเจ้าท่อนแข็งขืนสองสามที ก่อนประกบจ่อที่ปากทางรูโดนัทสีชมพู 

สวบ!

"อ๊า!" วาเรนเชิดหน้า ที่ปลายหางตามีน้ำตาไหล

โปรดติดตามตอนต่อไป

ต้องตัดจบก่อนไม่งั้นเดี๋ยวจะยาวเกิน ใครขยันขอ NC มา อ่านให้จบด้วยนะจ๊ะ งานนี้ ยัยน้องโดนทำโทษ มาดูกันดีกว่า ว่าจะรอดไหม